Angst voor autorijden: help!

Autorijden is iets wat we allemaal waarschijnlijk (zeer) regelmatig doen. In mijn geval leg ik zelfs heel wat kilometers af omdat ik een groot werkgebied heb van meerdere provincies. Gemiddeld gezien rij ik elke week denk ik zo’n 500 km om van en naar mijn werk te komen. Hoe vervelend is het dan als je rijden eigenlijk verschrikkelijk vindt?

Examen

Zo’n vier jaar geleden haalde ik mijn rijbewijs. Ik heb twee keer examen gedaan (helaas) maar het uiteindelijk toch gehaald. Ergens tijdens mijn rijlessen had ik al bedacht dat ik in mijn auto ongeveer net zo groot was als een vrachtwagen. Smalle straatjes vond ik verschrikkelijk en parkeren was (toen ook al) niet mijn hobby. Mijn rij instructrice liet mij fijn alle smalle straatjes zien en zorgde ervoor dat het allemaal perfect ging. Zelfs het parkeren ging goed! Met mijn rij examen mocht ik parkeren op een lege supermarkt parkeerplaats, dus daar ben ik goed vanaf gekomen.

En toen zonder rij instructeur

Wanneer je dan eenmaal je rijbewijs hebt gehaald, moet je toch echt alleen de weg op. Geen probleem, samen met mijn stiefvader ben ik in de avond allemaal weggetjes gaan rijden zodat ik vertrouwd zou raken. Ik nam regelmatig de auto van mijn moeder mee en reed ook vaak als zij er naast zaten. Ik was nog steeds geen natuurtalent, maar ik vond het ook geen probleem om te rijden.

En toen ging het mis, en nog eens, en nog eens

Om het voor mezelf ook nog leuk te houden, zal ik niet alles in details vertellen 🙂 maar ergens in de afgelopen jaren heb ik meerdere keren kleine en grote dingen met de auto gehad. Een klapband, een oververhitte motor, schade met inparkeren, schade met er uit rijden en als klap op de vuurpijl zat ik dit jaar in de auto toen we auto-ongeluk kregen (en de auto total-loss was).

De afgelopen jaren was ik al een ster geworden in het ontwijken van onprettige situaties. Fileparkeren deed ik nooit, als ik wist dat ik ergens lastig moest parkeren ging ik met de trein, en als het even kon, liet ik mijn vriend rijden. Ik reed graag een blokje om zodat ik een makkelijk parkeerplekje kon vinden en ging echt niet lopen prutsen.

Na het ongeluk, waarbij ik niet eens zelf reed, had ik toch voor mezelf een soort angst gecreëerd. Elke keer wanneer ik bij anderen in de auto zat en ze onverwacht remde, schrok ik me kapot. Ook als ik het idee had dat anderen mensen mij niet zagen, schrok ik al ontzettend. Met als gevolg dat ik dus constant ontzettend gestrest in de auto zat. Heel fijn als je zoveel kilometers maakt….

Rijles

Uiteindelijk heb ik besloten om maar weer een paar rijlessen te nemen. Ik werd gek van de stress in de auto, en ik had zelf ook wel bedacht dat ik zo door ging met ontwijken, ik over tien jaar gewoon nergens meer kwam. Het voelde heel gek om weer bij een rij instructrice in de auto te zitten (wel dezelfde als een paar jaar terug). Ik werd meteen blij van de veiligheid van een lesauto en het feit dat zij echt wel op de rem trapt als het misgaat. Toen ze bij het instappen aangaf dat ik in een spik splinternieuwe auto reed (hij had pas 30 km gereden…) brak het zweet nog even uit, maar gelukkig was ik dat snel weer vergeten.

Samen met de rij instructrice hebben we met name de bijzondere verrichtingen weer doorgenomen. De angst voor het overige verkeer kon ze niet wegnemen en zou waarschijnlijk alleen maar weggaan door veel te doen. En dat stukje extra oplettendheid zal altijd blijven, en is ook niet erg. De bijzondere verrichtingen gingen hartstikke goed met rijles. Ik nam de tijd, deed wat ik moest doen en het ging allemaal prima (ook fileparkeren!). Na drie lessen had ik het weer goed onder de knie.

Is de angst nu weg?

Ik zal niet zeggen dat de angst helemaal weg is: dat stukje blijft altijd. Het parkeren gaat inmiddels ook nog steeds niet feilloos. Ik denk nog steeds soms dat ik een vrachtwagen ben waardoor ik nergens tussen zou passen. Gelukkig ga ik de uitdaging wel wat minder uit de weg, en probeer ik het meestal wel (tot frustratie van mijn vriend). Het voordeel is dat het daardoor wel wat beter lukt, maar echt blij word ik er niet van. Gelukkig is de angst voor het andere verkeer wel al een stuk minder. Ik schrik nog steeds weleens en let voortdurend op de andere auto’s, maar het zweet breekt me niet meer uit als er voor mij ergens wordt geremd.

2 Comments

  1. Oh, zo herkenbaar dit. Alhoewel, ik niet zulke heftige dingen heb meegemaakt als jij. Ik kan me heel goed voorstellen dat je daardoor angst hebt opgebouwd. Ik hoop dat je er nu met de nieuwe lessen ook beter overheen gaat komen! Ik heb sinds ik mijn rijbewijs heb gewoon niet veel gereden en heb daardoor ook wat angst opgebouwd. Ik merk wel dat als ik een periode regelmatig rijd, het een stuk beter gaat.

Heb je vragen of opmerkingen? Laat het dan weten via een reactie!