ongemakkelijk
Persoonlijk

Wanneer je sociaal echt mega-onhandig kan zijn

Ik weet het zeker. Terwijl ik over dit onderwerp nadenk, kan ik tal van ongemakkelijke situaties bedenken. En met deze situaties ook een hele hoop gelach over deze situaties. Wanneer je vriend en één van je vriendinnen elkaar appen ‘als het weer gebeurt’, weet je ook zeker dat het echt wel een ding is. Ik weet één ding waarin ik uitblink: een doodnormale situatie, heerlijk ongemakkelijk maken.

Drie kussen

Iedereen kent dat wel, een verjaardag, je wil iemand enthousiast drie kussen geven terwijl de andere persoon eigenlijk bij één al wilde stoppen. Ergens belandt die kus in het midden of zweef je ergens bij een wang die er niet is. Die gekke regels ook in Nederland, waarbij iedereen er meestal drie doet maar soms iemand ineens maar één of twee. Twee is overigens nog meer verwarrend. Na de eerste kus krijg je groen licht voor de drie kussen (want: er volgt er nog één!) en dan blijken het er gewoon twee te zijn. Zeker weten dat het dan een ongemakkelijke situatie wordt. Er bestaat een kans dat die ander zich ook ongemakkelijk voelt. Jij wilde immers gewoon drie doen, maar hij deed raar. Alleen heb ik nooit het idee dat dat het geval is, en heb ik er meestal zelf een potje van gemaakt.

Knuffelen

Knuffels, ook zo iets. Valt in dezelfde categorie van de kussen, en kan voor een heerlijk ongemakkelijk moment zorgen. Zeker wanneer het spontaan gebeurt en ik dan niet weet wat ik er mee moet (ja duh, terugknuffelen). Laatst appte ik mijn vriendinnen dat ik bij het afscheid bij iemand spontaan een knuffel had gegeven, en: dat volkomen niet-ongemakkelijk was. De reacties die daarop volgden gaven maar weer aan dat het echt een wonder was. En het probleem is, met dit soort situaties is dat wanneer je er bewust van bent, het soms nog alleen maar erger wordt. Mensen die weten dat ik niet zo van het knuffelen ben, doen dat soms gewoon om me te plagen (bedankt). En één van de vriendinnen die in shock was over mijn knuffelen maakte het zelf ooit alleen maar erger. Ze had geconcludeerd dat ik nooit doei zei. Meestal bleef ik praten en ging ik uiteindelijk weg. Heel handig sloeg ik dan het doei (en eventueel knuffel moment) over. Nu ze dat gezegd heeft, is het doei-moment zo mogelijk nog ongemakkelijker doordat we allebei weten dat ik doei moet zeggen. En dat dus braaf doe. Maar het toch ongemakkelijk wordt. Ofzo.

Gewoon doen

Inmiddels heb ik geleerd, dat je het meestal zelf ongemakkelijk maakt. Wanneer ik wel heel enthousiast die drie kussen geef, voelt die ander zich misschien ongemakkelijk omdat hij er maar één wilde doen, maar ik in ieder geval niet. Wanneer ik iemand een knuffel geef omdat iemand deze nodig heeft, wordt dat waarschijnlijk alleen maar gewaardeerd, en niet raar gevonden. Een groot deel van het ongemakkelijk doen zit waarschijnlijk in je hoofd. (En bij je vriend en je vriendin die elkaar netjes op de hoogte houden van alle ongemakkelijke dingen die je doet!)

Niet-ongemakkelijk zijn kun je vast leren. Dus de volgende keer zeg ik doei én geef ik een knuffel. En bij een verjaardag kun je gewoon drie kussen van me verwachten. Mocht ik in de tussentijd wel nog wat ongemakkelijks doen – please forgive me. Het is ook gewoon een beetje wie ik ben :-).

 

Heb je vragen of opmerkingen? Laat het dan weten via een reactie!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.